przenieśliśmy się w przestrzeń daleką od miejskiego zgiełku, wprost na tętniące życiem, pełne dzikiej przyrody polskie pola i wsie. Mogliśmy zobaczyć największe obrazy artysty, takie jak: „Babie lato“, „Bociany“, „Żurawie“ czy „Czwórka”.
Wycieczka była nie tylko podróżą w świat sztuki, ale i próbą odpowiedzi na pytanie: „Chełmoński to realista, czy romantyk?” Jego twórczość balansuje między wiernym oddaniem rzeczywistości a subtelną idealizacją przyrody i człowieka. Chociaż na jego obrazach wieś tętni życiem, to ciężko dostrzec na nich ślady biedy, hermetyzmu, czy wszechobecnych wówczas podziałów społecznych, co sugeruje, iż Chełmoński odrobinę idealizuje wieś, choć nie możemy przyrównać tego do chłopomanii, tak popularnej pod koniec XIX wieku. Z jednej strony – dbałość o detal, dokumentacja życia wsi, z drugiej – emocjonalność, nastrój i poetyckość, które sprawiają, że jego obrazy przemawiają do naszych uczuć bardziej niż moglibyśmy się tego spodziewać. Chełmoński zdawał się czerpać z obu tych nurtów, tworząc własny, niepowtarzalny język, wymykając się prostym klasyfikacjom.
W malarstwie Chełmońskiego wieś nie jest pokazana jako miejsce związane z polityką czy pieniędzmi. Czas płynie tu spokojnie, zgodnie z porami roku — razem z opadającym śniegiem, z oczekiwaniem rolników na koniec upalnego lata, z ludowymi zabawami i zwyczajami, z odlotem ptaków jesienią i ich powrotem na wiosnę. Ludzie na tych obrazach nie są pokazani jako członkowie społeczeństwa, ale jako część natury, żyjąca w zgodzie z jej rytmem.
To była niezwykła lekcja historii, sztuki i wrażliwości – nie w szkolnej ławce, lecz wśród dzieł, które przenoszą do zupełnie innego miejsca. Dzięki tej wizycie mogliśmy nie tylko poznać bliżej malarstwo Chełmońskiego, ale również wystawę stałą Muzeum Narodowego w Poznaniu i pochylić się nad tym, jak bardzo sztuka potrafi opowiadać o nas i o świecie nas otaczającym.
Amelia Olejniczak z klasy 4 r
Projekt Chełmoński
Józef Chełmoński (1849–1914) jest jednym z najważniejszych i najbardziej rozpoznawalnych polskich malarzy. „Babie lato”, „Bociany”, „Czwórka”, „Orka”, „Pogoda” to dzieła powszechnie znane, które od ponad stu lat kształtują malarską wizję natury, wizerunek polskiej wsi i życia jej mieszkańców.
Badania nad spuścizną artystyczną malarza w 2022 roku rozpoczęły trzy największe polskie muzea narodowe: w Warszawie, Krakowie i Poznaniu. W ich zbiorach znajdują się najistotniejsze, dostępne publicznie, obrazy Chełmońskiego, dlatego wspólnie, przy wsparciu finansowym Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, rozpoczęły realizację projektu pn. „Chełmoński”.
Zwieńczeniem tych prac jest wystawa monograficzna dzieł Józefa Chełmońskiego. Jest ona pierwszą, od czasu wystawy zorganizowanej w 1987 roku przez Muzeum Narodowe w Poznaniu (6 marca do 29 czerwca) tak szeroką prezentacją twórczości artysty. Jej ekspozycja rozpocznie się w Muzeum Narodowym w Warszawie. Następnie trafi do Muzeum Narodowego w Poznaniu, a potem do Muzeum Narodowego w Krakowie.
Źródło: https://mnp.art.pl/pl/galeria-malarstwa-i-rzezby/projekt-chelmonski
Opiekunowie: Agnieszka Płóciniczak, Mariola Kaźmierczak-Bolka, Alicja Bortel
